Voorwoord Mark van der Pol: Groep 8

Wat is dat toch met groep 8 ….?

Ik zie die avonden nog voor me. De avonden dat ‘mijn’ groep 8 afscheid nam. Wat waren dat mooie momenten. En ik weet het, groep 8 neemt afscheid van de hele school en alle leerkrachten hebben een even groot aandeel gehad in hun ontwikkeling. Maar als leerkracht van deze groep voelt het toch anders. Eerst al het gedoe rond beginnende pubers en bleue laatbloeiers; de schoolkeuze; de eindtoets, langzaamaan loslaten, het kamp, de musical, het niets meer te doen en dan de grote stap. Zo bijzonder!

Wat ik me dan ook niet kan voorstellen, is dat er zo weinig leerkrachten groep 8 willen. Het begint al bij dat laatste woord ‘willen’. Bij veel formatiegesprekken, in gesprekken met poolers, sollicitanten, komt dit naar voren. En niet alleen binnen BasisBuren, ook bij andere besturen zie ik dit verschijnsel.

Je bent leerkracht van de basisschool, je houdt van kinderen, je wilt ze verder helpen. Maar groep 8 … nee liever niet. Groep 7 gaat nog wel, maar groep 8 …….

Wat is dat nou? Binnen een zomervakantie zijn ze toch niet zo veranderd, dat niemand ze meer les wil geven? Het zijn ook gewoon kinderen, leuke, stoute, slimme, onhandige. Okay, in een bepaalde levensfase, maar zo heeft iedere groep zijn eigen gebruiksaanwijzing. Met mooie kanten en lastige kanten. Dat is ons vak. En het zijn dezelfde kinderen die al jaren op school zitten. We kennen ze dus al een poosje.

Het lijkt een soort haat-liefde verhouding. Iedereen ziet die kinderen graag groot en sterk worden, iedereen wil daar een bijdrage aanleveren. Maar ze dragen iets mee, dat veel leerkrachten weerhoudt om vol voor een groep 8 te gaan. Hou me ten goede, natuurlijk zijn ze er nog. Maar het lijkt een trend, dat het absoluut niet de meest geliefde groep is.

Ik stel voor om op onderzoek te gaan: probeer het eens uit! Doe het eens een jaar. Ga er voor. Natuurlijk loop je tegen dingen aan, maar geloof me, ook in andere groepen kom je dingen tegen die wat minder zijn. Eén ding beloof ik je: na dat jaar zal je die kinderen nooit meer vergeten.

Mark van der Pol